Σελίδες

οὐ γὰρ δυνάμεθά τι κατὰ τῆς ἀληθείας, ἀλλ᾿ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας. (Β΄ Κορινθίους 13,8)

12.2.10

Η ψευδαίσθηση της ιδεολογίας και η πανάκεια της Ορθοδοξίας

Σε καιρούς πονηρούς, όπως οι σημερινοί, η Ρωμιοσύνη ανέκαθεν έψαχνε το αντίδοτο της αντιστάσεως απέναντι στον κίνδυνο που της κρούει τη θύρα. Το -όχι και τόσο- περίεργο είναι πως πάντα το έβρισκε στο σημείο εκείνο που η ίδια το είχε λησμονήσει: στο μοναδικό τρόπο ζωής που προτείνει η Ορθόδοξη Πίστη. Καθότι τα όποια δεινά τα προκαλούσε ακριβώς η αποστασία από τον πλέον ισορροπημένο τρόπο ζωής που γνώρισε η πεπτωκότα ανθρωπότητα, η άλογη απόδραση από την Αλήθεια και η μοιχοζευξία με το ψεύδος των εισαγόμενων ποικιλώνυμων ιδεολογιών από την (πλήρως) αποχριστιανοποιημένη Εσπερία.

Και επειδή οι Νεοέλληνες καταστήκαμε ολίγον τί μεταπράτες και ρακοσυλλέκτες του ευρω-σκουπιδαριού, κοινώς τα χαϊβάνια των ιμπερια-ληστών Φραγκολατίνων, αρχίσαμε να κάνουμε πρωταθλητισμό στη θολοκουλτούρα και βλαχομαγκιά. Η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα της σήψης και της διαστροφής, από κει που εκπροσωπούσε το περιθώριο, προήχθη με τον καιρό στο κυρίαρχο ρεύμα, και οι κοπρώνυμοι διεθνιστούληδες της ανύπαρκτης επανάστασης πιθηκίζουν, ωσάν γνήσιο καρακιτσαριό του μαρξισμού, του νιτσεϊσμού και του δαρβινισμού.

Παρ’ όλα αυτά όλοι ετούτοι οι γραικύλοι του μηδενισμού των πάντων, θαρρούν -οι ταλαίπωροι- πως είναι όντως επαναστάτες και ...αντιπαγκοσμιοποιητές, με το να αποδομούν δηλαδή τις αξίες που πράγματι αντιμάχονται τον οδοστρωτήρα της Νέας Τάξης των Πραγμάτων, και κυρίως την Ορθοδοξία.

Τούτο όμως σημαίνει δύο τινά: ή ότι όλοι αυτοί δεν μπορούν να ξεπεράσουν την πώρωση της αθεΐας τους, ή ότι αποτελούν καθεστωτικά γρανάζια, με το αζημίωτο ασφαλώς. Καλό θα ήταν λοιπόν να επισημανθεί πως αυτοί που εξεγείρονται εναντίον της Αλήθειας, μπαζώνοντας εντός τους καθετί που -έστω υποσυνείδητα- τους υπενθυμίζει αυτήν, δεν πραγματοποιούν επανάσταση αλλά ανταρσία. Λακτίζουν προς κέντρα, γι’ αυτό και με το σπαθί τους κατέκτησαν τον τίτλο του «χρήσιμου ηλίθιου». Άφρονες που εξετράπησαν εις ματαιολογίαν, ήτοι εις μπουρδολογίαν και άρα εις αλογίαν. Εάν παρά ταύτα επιμένουν να επιθυμούν να βαυκαλίζονται πως είναι όντως επαναστάτες, δεν θα τους χαλάσουμε και το χατίρι. Μόνο που θα τους προτείναμε ως πιο εύηχο και ρεαλιστικό να τους τιτλοφορήσουμε ως «επαναστάτες ...υγείας» (κατά το δημοφιλές χαρτί δηλαδή).

Ο παραλογισμός της υπόθεσης όμως, συνίσταται στο γεγονός πως η αποδόμηση της Ορθοδοξίας πλέον συντελείται από τον ίδιο της τον πυρήνα, που από σκληρός μαλθάκεψε σε βαθμό ...μαλάκυνσης, με πρωταγωνιστές τούτης της αρχι-τεκτονικής κατεδάφισης, τους ίδιους τους αν-επί-σκοπους (καθότι δεν βρίσκονται στην σκοπιά του «επί σκοπόν», προς αποτροπήν κάθε κακόβουλης επιθέσεως) Επισκόπους της. Ούτοι ενταγμένοι ψυχή τε και σώματι στο Νεοταξικό τρόπο σκέψης και συλλογιστικής, κατήντησαν ως μισθωτοί ποιμένες που φιλιώνουν με τον «λύκο» και οδηγούν τα (μη λογικά) πρόβατα στο στόμα του.

Το πρόβλημά τους όμως είναι πως υπάρχουν και λογικά πρόβατα, κατά Ακάθιστον Ύμνον, τα οποία όχι μόνο σκέπτονται, αλλά και ανήκουν στην φράξια του «διαχρονικού αδούλωτου ελληνισμού», κι όχι στον προαιώνιο Εφιαλτικό «γενιτσαρισμό» και «ραγιαδισμό» που αυτοί ανήκουν. Και ομιλούμε ασφαλώς για τους σύγχρονους ταγούς του εκκλησιαστικού κατεστημένου, οι οποίοι ενστερνίστηκαν και υιοθέτησαν ασμένως τον «σημιτικό» εκφυλισμό-εκσυγχρονισμό, και αυτοπροβάλλονται ως «μονδέρνοι» και ελαφρώς κουλτουρια-ρούληδες, καθότι μεμαλθακισμένοι-πολιτισμένοι με πτυχία και ντοκτορά. Άρα οι άλλοι (ο λαουτζίκος δηλαδή) ...δεν ξέρουν.

Γιατί, όπως αναιτιολόγητα το αιτιολόγησε ο «άγιος» Αλβανίας, «εμείς είμαστε οι ...πατέρες». Και οι άλλοι -οι κανονικοί δηλαδή- τί ήσαν; Α! Εκείνοι ήσαν θύματα ...του αρχεκάκου όφεως, εξήγησε ο «πράσινος» ιδεολόγος, οικό-σιτος και τρόφιμος του «Νεοταξικού Πατριαρχείου». Φυσικά ο ίδιος δεν είναι θύμα του αρχεκάκου, ίσως επειδή είναι συνεργάτης του... Είναι αυτό που λέει και ένα από τα πιο γνωστά «θύματα», ο Απόστολος Παύλος «πονηροί άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. γ΄ 13).

Αλλά εν μέρει τον καταλαβαίνουμε τον «πράσινο»... Διότι η Ορθοδοξία δεν είναι ιδεολογία, αλλά πανάκεια! Και είναι η μόνη πανάκεια (πάν + άκος = θεραπεία για όλα), η μόνη που δίνει υπόσταση σε μια κατά τα άλλα ουτοπική έννοια. Όταν λοιπόν ο ίδιος αδυνατεί να συλλάβει τούτη τη σημαντική λεπτομέρεια, διότι «την παιδεία του την έδωσαν δυτικήν», και ψάχνει κάπου αλλού να βρεί απαντήσεις σε θέματα και ζητήματα -ακόμη και δευτερεύοντα- που έχει ήδη απαντήσει και λύσει η Ορθοδοξία, επόμενο είναι να αυτομολεί στις κούφιες ιδεολογίες των φραγκολεβαντίνων και να προσδίδει κύρος όχι στο φάρμακο, άλλα στο παραισθησιογόνο.
Ένα είναι λοιπόν το ιστορικά σίγουρο και εξακριβωμένο: πως τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Τουλάχιστον, πιο γρήγορα και ύπουλα. Έλα όμως που «εί τις τον ναόν του Θεού φθείρει, φθείρει τούτον ο Θεός...» (Α΄ Κορ. γ΄ 17)! Μα καλά θα αναρωτηθεί κάποιος ...όλοι αυτοί οι χαβιαρορασοφόροι της σήμερον δεν διαβάζουν Ευαγγέλιο και Πατέρες; Ε, για να τα ποδοπατούν μάλλον όχι. Θυμίζει το ανέκδοτο εκείνο με το γύφτο στη λαϊκή που όταν με θαυμασμό και κατάπληξη τον ρώτησε η δημοσιογράφος «αγοράζετε την εφημερίδα μου;», εκείνος της απήντησε «αμέ, για να ...τυλίγω τον γάβρο στην λαϊκή!!».

Αλλά εδώ η ευθύνη είναι συλλογική, διότι οι πιστοί εκχωρήσαμε το δικαίωμα του συναποφασίζειν εν Αγίω Πνεύματι, σε μια ολιγομελή ομάδα και της επιτρέψαμε να διαφεντεύει την Παρακαταθήκη της Ορθοδοξίας αλλά και να τακιμιάζει με τους εχθρούς της, ήτοι όλους αυτούς που επιθυμούν να την εκμηδενίσουν και να την αφανίσουν εις τρόπον ώστε να υποδεχθούν με δόξα και τιμή στο τέλος του καιρού τον «υιό της Απωλείας».

Γι’ αυτό λοιπόν «ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι» (Ρωμ. ιγ΄ 11), και επιτέλους να επαναπροσδιορίσουμε αυτό που είμαστε (Ορθόδοξοι και τίποτε άλλο) και που πρέπει να διαφυλάξουμε. Ακόμα και η υποταγή της πατρίδας μας θα συντελεστεί πιο γοργά, όταν η Εκκλησία υποταχτεί πλήρως στους νεοταξικούς μηχανισμούς. Επομένως, φοβού τους ιδεολόγους «επαναστάτες» και δώρα φέροντες, και ειδικά εκείνους που σηκώνουν μπαϊράκι εντός της Εκκλησίας. Διότι, όπως λέει σοφά και ο φωτισμένος π. Σεραφείμ Ρόουζ «εκεί που δεν υπάρχει αλήθεια βασιλεύει ο επαναστάτης».


Δεν υπάρχουν σχόλια: